Een kerstverhaal

dec
2013
23

posted by on Korte verhalen

No comments

4216133464_9a5dc27c81_n

De boeketten van rode bloemen, de kerststerren en de kerststukken met glinsterende decoraties staan bij de ingang. Vóór het draaihek moet de jonge vrouw even wachten: een moeder haalt de muts van haar kind af. “Anders heb je er straks niets meer aan” zegt ze.
In het eerste pad, aan de rechter kant, staan kisten met fruit, schuin tegen de muur opgesteld. Ze moet er altijd even naar kijken. Het lijkt wel een kleurenpalet. Grote oranjerode sinaasappels, op ooghoogte. Daarnaast de kleinere “pers” soorten, iets meer geel. Dan mandarijnen. En appels natuurlijk,  in overvloed. Erboven gele en rode grapefruit, ananas, en kisten met het biologisch en tropisch fruit. Onderin komkommers, en sla in verschillende uitvoeringen.
Ze pakt yoghurt uit de grote koelkasten langs de muur en draait zich om richting slagersafdeling. Op de vleeswaren verpakkingen zijn kerstbomen getekend. Overal hangen slingers. “Wish I was at home for Christmas” speelt de radio. Ze neuriët mee.
Dan kijkt de jonge vrouw rond.  “Zou ze er zijn?”, denkt ze. Een jong stel is aan het bekvechten. Een blonde vrouw met opgestoken haar duwt een overvolle winkelwagen en daar loopt de moeder van zonet, met haar kind. Het meisje heeft inmiddels haar jas uit en huppelt achter haar moeder aan. Twee lange vlechten springen op haar rug.
Aan de andere kant van het pad staan twee dames en een heer te kletsen. Ze moet er langs, naar het brood. Bij de versgebakken broodjes in hun doorzichtige vakjes blijft ze staan.
Precies op deze plek had ze vorig jaar een bijzondere ontmoeting gehad. Een dame op leeftijd met een appelflap in een zakje had haar aangesproken.
-Heerlijk he! Zoveel keuzes. Wat leven wij in een rijk land! had de vrouw gezegd.
-mmm, had ze gemompeld en geknikt.
-Ik dacht: ik trakteer mezelf op iets lekkers. Het is bijna Kerst en ik heb iets te vieren: gisteren is mijn tweede achterkleinkind geboren.
-O gefeliciteerd! Alles gezond? had ze gevraagd. Kaarsrecht, het haar verstopt onder een rode gebreide muts, een even rode gebreide sjaal om haar nek, de vrouw had er jong uit gezien voor een overgrootmoeder.
-Ja, en het is zo mooi. Een wolk van een kind. Ik ben zo dankbaar. Maar dat ben ik trouwens altijd. En nog meer rond de Kerst. O ruik je het! Die geur van versgebakken brood!
“Wat een leuke vrouw!” had de jonge dame gedacht.
-is het een jongen of een meisje? Uw achterkleinkind…
-een jongen: Dylan
-ik heb zelf geen kinderen maar mijn vriendinnen zeggen dat je er niet aan moet ruiken want dan wil je er zelf één, zo lekker ruiken ze…
-Het is lang geleden dat ik een baby heb vastgehouden, maar … ja… dat klopt, baby’s ruiken lekker.
-U heeft uw achterkleinkind nog niet gezien begrijp ik?
-Gezien heb ik het wel. Bij mijn broer op de computer.  Ze wonen in Australie zie je…
-Uw kinderen…?
-Ik heb één zoon. Hij en zijn vrouw konden daar aan het werk als fysiotherapeuten. Nu zijn hun kinderen zelf ouder.
-O… O… wat erg voor u.  U zal ze niet zoveel kunnen zien. Het spijt me.
-Kind , daar kun jij toch niets aan doen! En zo erg is het niet. Ik ben eraan gewend. De vrouw had haar hoofd fier opgeheven, alsof ze had willen zeggen: ik ben niet zielig!
-Maar wat doet u dan met de feestdagen? Krijgt u wel bezoek?
Met lichtjes in haar ogen en een glimlach had de oude dame beantwoord:
-een huis vol.  Zie je, ik heb een hobby: ik schrijf de voorstellingen die de kinderen opvoeren in de kerk. Met Kerst is het een bijzondere voorstelling natuurlijk. Het is een hoop werk want ik help ook met de repetities en met het decor. Maar na afloop komt iedereen die bij het toneelstuk was betrokken bij mij eten, groot en klein. Ik hoef niet te koken. Ze nemen allemaal wat lekkers mee. Het is zo gezellig!  Ik ben gek op Kerst! En nu een achterkleinkind erbij. Er wordt goed voor mij gezorgd!
De oude dame met de rode muts en sjaal, had toen omhoog gekeken en met open handen had ze gezegd: Dank U!
Niet alleen leuk, maar ook wonderlijk,  had de jonge vrouw weer gedacht.  Alléén, maar niet eenzaam. Wat een engel!
Nu ze voor de kassa staat, denkt ze weer aan die ontmoeting vorig jaar. De blijdschap en dankbaarheid van de oude dame! Zo wil een mens wel oud worden!
-Lia, magazijn alstublieft! Lia, magazijn! De jonge vrouw ontwaakt uit haar dagdromen en zet haar boodschappen op de band. Het riedeltje van de kassière doet haar glimlachen: Goedemiddag! Dertien euros vijf en zeventig! Spaart u zegels? Bonnetje mee? Alstublieft! Prettige feestdagen!
Ze is nog bezig met inpakken als ze door krijgt dat twee grote ogen haar aankijken. Het meisje moet haar armen omhoog houden om te kunnen leunen aan de inpaktafel. Haar vlechten hangen nu rustig. Zo kalm mogelijk worstelt de vrouw haar boodschappen in haar tas. Ze voelt dat ze opgenomen wordt, dat er een beoordeling gaande is. Ze is erdoor of niet.  Het is een kwestie van seconden.
– Ik heb een engel gezien!  En hij droeg een rode muts!
-O ja? antwoordt de vrouw.
-Ja, zegt het kind, en ik kreeg een appelflap! Trots heft het meisje een zakje met een appelflap op.
-Dat had ik niet gezien! Lekker!
En de jonge vrouw tilt haar boodschappentas op, loopt weer langs de boeketten van rode bloemen en kerststerren, naar buiten. Dan heft ze de ogen op, houdt zoveel haar boodschappen het toelaten haar handen open en fluistert: Dank U!

© Een Blij Mens

Foto: http://www.flickr.com/photos/gerardstolk/

 

 

 

Tags: , , , , , , , ,

Leave a Reply