De glimlach

jan
2013
24

posted by on Korte verhalen

1 comment

2945189995_e2fc8f14ea

Ik ontwaak moeizaam uit een diepe slaap omdat mijn zoontje naar mijn borst grijpt en de tepel in zijn mond stopt. Ik weet dat hij geen dorst heeft. Immers, hij drinkt al uit een kopje. Hij is al twee jaar, mijn Secundo. Als ik in Europa was gebleven, en mijn zoontje zo in mijn bed had laten slapen, was ik overspoeld geweest van de welgemeende adviezen. Maar ik ben in Zuid Amerika, om precies te zijn in Patagonie. Dat is het Zuidelijk deel van het Zuid Amerikaanse vasteland. Hier wonen de Aymara’s. Ze maken deel uit het volk “de Patagonen”. Er zijn nog weinige inheemse indianen die in de dalen van het Andes gebergte wonen. Ons dorp bestaat uit tientallen mensen. Hier slaapt elke moeder met haar kind. Ik geniet van de handjes op mijn borst en de warmte van mijn jongentje en doe mijn ogen dicht. Tevreden slaap ik meteen weer in.

Hoelang ik geslapen heb, weet ik niet, maar Ik word wakker van een zonnestraal op mijn gezicht. Secundo is al weg. Ik ben niet ongerust. Hij zal wel naar het mannenhuis zijn gegaan, naar zijn vader, daar word het ontbijt geserveerd. De vrouwen van een andere familie zijn aan de beurt om de mannen te bedienen. Ik kan blijven liggen. Ik draai me om en trek de gekleurde deken van lama wol tot over mijn oren, om de geluiden van buiten te weren. Dan zie ik een schaal vol fruit en vlees. Die lieve schat van een man! Ontbijt op bed. Sinds hij regelmatig naar Europa gaat met zelfgemaakte spullen voor markten en braderieën, vertoont hij steeds vaker Europeaanse trekken. Tot hilariteit van zijn dorpsgenoten.

Ik heb honger en eet gulzig van het vlees. Het dier is met curare geschoten. Maar ik weet: het is veilig. Voldaan en met een vrucht in mijn hand loop ik daarna naar buiten waar ik bijna tegen hem aan bots. Bepakt en versierd met geweven tassen en kleden kijkt hij me aan. Hij is net zo groot als ik. Ik vind hem mooi met zijn lieve ogen en zijn gekleurde vacht. Deze lama. Hij wordt als lastdier gebruikt en het is duidelijk dat hij gereed is voor vertrek. Ik loop om hem heen en kijk rond. De tientallen dorpelingen zijn al aan hun taak bezig. Eigenlijk wonen hier maar een paar families, ik spreek hun taal nu. Het Aymara’s. Hoewel Spaans de officiële taal van Argentinie is, zijn er nog veel indianen die het niet spreken. Zoals mijn schoonmoeder. Zij is degene die me leerde wat ik nodig had.: de maaltijden voorbereiden, de gewoontes en de taal. Zij was niet blij met deze taak. Ze was niet blij met mij. Toen haar zoon terugkeerde uit de grote stad met een blanke vrouw heeft ze zich dagen opgesloten. Tot ze plotseling tot inkeer kwam, me bij de hand nam, en me liet zien hoe ik een net geschoten dier moest schoonmaken. Sindsdien heeft ze dagelijks een taak voor me, maar het blijft moeilijk voor haar me een teken van hartelijkheid te tonen. Toen Secundo geboren werd, heb ik haar zien lachen en ik dacht dat ze zich eindelijk verzoend had met de keuze van haar zoon. Zij is gek op haar kleinkind maar een glimlach heb ik na de bevalling nooit meer gekregen.

Vandaag staat ze klaar om te vertrekken, ze heeft haar rode rok aangetrokken, haar bolhoed opgezet en een doek omgeslagen zoals ze altijd doet als ze naar de markt gaat in de nabij gelegen stad. Op de markt verkoopt ze toverstenen, kruiden en zwavelklompjes tegen allerlei kwalen en soms cocabladeren die de indianen kauwen tegen honger en vermoeidheid. Ze heeft genoeg aan de weinige Spaanse woorden die haar zoon haar geleerd heeft en is er trots op een handeltje te drijven. En hoewel ze oud wordt en het steeds moeilijker is voor haar om over het paarden pad te gaan, laat ze zich door niemand helpen.

Als ze me ziet, gebaart ze me naar haar toe te komen en roept dat ik op moet schieten. Mijn man met onze zoon op de arm -de mannen slaan zich op de knieën van het lachen als ze hem zo zien lopen- staat tevreden naast haar en wenkt ook naar me. Ook de dorpelingen zijn gestopt met hun bezigheden en kijken naar ons. Nog steeds begrijp ik niet wat er aan de hand is. Als ik vlakbij mijn schoonmoeder sta, pakt ze mijn hand en legt erin het touw waarmee ze haar lama trekt. “Kom” zegt ze “we gaan naar de markt”. En ze begint te lopen. Nu ben ik het onderwerp van het algemene hilariteit. Blijkbaar sta ik wel erg verbaasd te kijken. Maar dan dringt het tot me door. Ik grijp mijn zoontje, laat hem op mijn heup zitten en zet hem klem met een draagdoek. Vlug een kusje voor mijn man zonder me te storen aan het gelach om me heen en dan ben ik weg, achter mijn schoonmoeder aan. Pas na een lange tijd, draait ze zich om.  Ik zie dat ze, al lopende, haar spinkegel in de handen heeft. Dat kan nu, immers ik trek de handelswaren achter me aan, en heb ik het me verbeeld of glimlachte ze net naar me?

© Een Blij Mens

foto: http://www.flickr.com/photos/krkr/

 

Tags: , ,

1 comment

  1. monique s

Trackback e pingback

No trackback or pingback available for this article

Leave a Reply