Herinnering aan een fijn moment

feb
2013
19

posted by on Columns

1 comment

Bruidsreportage Ilse en Niels

Tonton Louis maakte vroeger op zondag wat wij noemden “Ploum”. Het was een koek van oud brood, melk en heel veel suiker. Ik zie het nog voor me. Een ovenplaat vol van een compacte massa op de keukentafel. Het was al in rechthoeken gesneden en wij, de kinderen, mochten zoveel pakken als wij wilden. En daar lag het. Naast de champagne fluten en de “piece montée” -de Franse bruidstaart van gevulde soezen en suikergoed- een ovenplaat met dezelfde koek. De kinderen konden er naar hartenlust van pakken. Ik nam een stuk. Het smaakte zoals ik het me herinnerde. Ik sloot mijn ogen en meteen waande ik me in de keuken bij mijn oom en tante. Toen ik mijn ogen weer open deed, zag ik hem op me af komen. Hij zag er geweldig uit in dat grijze pak.

Het was begin augustus. Vanmiddag was hij getrouwd: mijn eerste neefje, het eerste kind van mijn zus en het eerste kleinkind van mijn moeder. Ik had op hem gepast, hem verschoond en gestraft. Nu, dertiger met een buikje (en verbeelde ik het me of begon hij al te kalen?) liep hij op me af met een brede grijns op zijn gezicht.

“C’ est du ploum?“ vroeg hij en wees naar de koek in mijn hand. Mijn mond was vol dus knikte ik, uit angst op zijn pak te spetteren. Hij deed me na “mmff mff“ en glimlachte. Zijn ogen glommen van de pret en even zag ik het gezicht van het ondeugende jongentje dat hij geweest was. Ik wilde hem aanraken, even mijn hand op zijn schouder leggen, maar hij werd geroepen. Met een verontschuldigende glimlach verliet hij me. Zijn broer, de ceremoniemeester, wilde hem op de dansvloer hebben, met zijn bruid. De paraplu dans.

Ik zocht mijn echtgenoot op. Zuinig als hij was, had mijn man voor de gelegenheid geen pak willen kopen. Daardoor viel hij op tussen de Franse mannen. Zij, liepen driedelig en druk rond. Hij, in nette overhemd en broek, was de rust en de nuchterheid zelve. Met gefronste wenkbrauwen vroeg hij me stilzwijgend wat er nu ging gebeuren. Ik pakte hem bij de hand en leidde hem de dansvloer op waar het bruidspaar onder een paraplu een slow danste. Wij, het publiek, kregen confetti ’s en feest rolletjes. Ik deed het voor, en gooide de rolletjes over de paraplu heen. Al gauw hing er overheen een gekleurd gordijn van papier en was het een romantische schuilplaats geworden.

Het feest barstte daarna los. Twist, rock and roll, Jerk uit de jaren 60, afgewisseld met de nieuwere genres. Ik kon het alleen af. Niets stijldansen, niets “varié” zoals het er meestal aan toe gaat in Nederland. Ik genoot. Toen de dj een pauze aankondigde, liep ik naar buiten, zoekend naar afkoeling. Ik vond mijn echtgenoot aan het converseren met een oom van de bruid. Hij maakte gebruik van zijn handen en voeten. De schat. Hij deed zo zijn best Frans te spreken.

“Gaat het” vroeg ik hem, bezorgd dat hij zich zou vervelen, “Of wil je gaan?”. Hij antwoorde: “Je hebt het erg naar je zin zeker?”

Ik verdronk in zijn ogen. Ik wist dat hij me deze nacht gunde. Het was al laat maar ik wilde nog niet gaan. Ik wilde tot het einde blijven en dat betekent in Frankrijk tot in de vroege uurtjes. “Ja” zei ik. “Ik zie het“ zei hij. “Ik vermaak me wel hoor”.

De dj riep op tot een nieuwe ronde. Een madison! Ik rende erheen, wilde geen enkele seconde missen. Kende ik het nog? Een, twee, drie stappen naar voren, springend draaien, andere voet, een ,twee… Dan de vogeltjes dans! Welja! En ik, die in Holland nooit aan een polonaise wilde deelnemen, liet alle schaamte gaan.

Toen zag ik ze zitten. Mijn Hollandse man en mijn Franse neef.  Ze keken naar me. Ik zag liefde op het gezicht van de eerste, en verwondering en trots op het gezicht van de andere. Twee werelden van verschillen maar samen mijn wereld. Ik ging tussen hen in zitten en het zat perfect.

© Een Blij Mens

Foto: http://www.flickr.com/photos/allround-fotografie/

 

 

Tags: , , ,

1 comment

  1. patries

Trackback e pingback

No trackback or pingback available for this article

Leave a Reply