Judith

mei
2013
25

posted by on Bijzondere vrouwen

1 comment

3937359194_e21d7f0e15 (1)

In deze serie “Bijzondere vrouwen” wil ik vrouwen zoals u en ik interviewen. Vrouwen die gewoon bezig zijn met de dingen van alle dagen. Het zijn geen beroemde vrouwen. Zij hebben geen heldendaad verricht en hebben geen topfunctie in het bedrijfsleven. Zij doen gewoon hun werk of het nu binnen- of buitenhuis is. Soms is de aanleiding van het interview iets wat zij meegemaakt hebben. Soms is het gewoon omdat zij op mijn pad gekomen zijn. Maar altijd zal ik willen weten hoe zij God ervaren. Ik ben dankbaar voor het vertrouwen dat deze vrouwen mij geven. Ik vind ze daarom stuk voor stuk bijzonder en op hun beurt zorgen zij, door wat tijd voor mij vrij te maken, dat ik mij bijzonder voel. Bedankt vrouwen!

Vandaag mag Judith de spits afbijten. Zij besluit op een dag mee te doen met een project van Jeugd met een Opdracht.

Judith zingt in het muziekteam van een kleine christelijke gemeenschap. Zij is fulltime moeder van vier kinderen en getrouwd met Jelle. Jelle maakt lange werkdagen. Daarnaast is hij lid van de stuurgroep van de kerk. Daar is hij veel mee bezig. De verantwoordelijkheid voor het gezin valt daarom voor een groot deel op de schouders van Judith. Heerlijk vindt ze het! Ze zou niet anders willen. Maar toch…

Judith vertelt: Het leek me fantastisch om een week alleen God te dienen. Met een gezin is er altijd iets te doen: een tandarts afspraak, brengen en halen van school en sport. Ik wilde een hele week niemand anders dan God dienen. Dus toen vrienden vroegen of ik het evangelisatie project in de stad Liepäja in Letland van Jeugd met een Opdracht in onze gemeenschap wilde promoten dacht ik: okey, maar eigenlijk wil ik zelf wel. Wonder boven wonder was het thuis zo geregeld. Oppas, sponsoren. Zo gevonden. Een bevestiging dat ik kon gaan.

Kun je vertellen over het project ? Wat deden jullie daar?: Het was de bedoeling om in de stad Liepäja voedsel en kleding uit te delen en te vertellen over Jezus en Zijn liefde. Wij nodigden mensen uit voor de kerkdienst zodat ze kennis konden maken met Hem. De eerste dag was al heel indrukwekkend. Met ongeveer 500 man zijn wij naar de stad gegaan en hebben het kwaad uit het armste stadsdeel weggestuurd. Zoals wij daar met zijn allen stonden te zingen… Je voelde echt dat God er was. Dat gevoel was er trouwens de gehele week. Ook in de school waar we met elkaar verbleven was Zijn aanwezigheid sterk voelbaar.

Ben je gelovig opgevoed?: Ja. Wij gingen thuis naar de gereformeerd vrij gemaakte gemeente. Maar ik kan niet zeggen dat ik diep gelovig was. Ik ging naar de kerk omdat het zo was. naar de kerkdienst omdat het moest. Er moest ook zoveel. Er waren zoveel regeltjes. Zo mocht je nooit iets kopen op zondag. Later toen ik ouder werd en bij de jongerengroep zat, wilden wij nog weleens dat er andere liederen gezongen werden in de kerk -ikzelf miste het verband tussen de tekst van de liederen en de melodie die gebruikt werd- maar het mocht bijna nooit.

En toen werd ik op mijn zestiende ziek. Ik kreeg de ziekte van Crohn (darmziekte). Ik had zoveel pijn. Ik was zo boos. Waarom ik? Maar tegelijkertijd wist ik: het moest een doel hebben. Maar wat was dat doel? Dat zette mij zo aan het denken!

Het grootste keerpunt kwam toen ik zeven en twintig was… Ja, zeven en twintig… Ruben, mijn oudste zoon, was vier…  De ziekte van Crohn dook in alle heftigheid weer op. Toen kwam er een click moment. Het moment waarop ik dacht: Okey God, doe maar, doe maar met mij wat U wilt. Ik gaf me volkomen over aan God. Ik genas niet maar de hevige pijn verdween en ik voelde me veel beter. Op dat moment werd God voor mij niet meer een plaatje maar Iemand.

Wat heb je in Letland ervaren?: Ik had al door mijn ziekte geleerd dat je niet alles moet willen plannen. Toen ik me opgaf voor het project dacht ik: ik stel me afwachtend op. Ik volg wel. Het pakte anders uit. Veel jongeren deden mee aan het project. Wij werden in groepjes ingedeeld en omdat ik de oudste was krijg ik de leiding over mijn groep. Had ik niet verwacht.

Wat ik het fijnste vond was de gemeenschapszin. Er was ’s morgens en ’s avonds een bijeenkomst. En mogelijkheden te over om je geloof te beleven en je te laten sterken. Zo werd er op een dag een encounter (ontmoeting met Jezus) georganiseerd voor ons, de vrijwilligers. Die dag konden we avondmaal vieren, je kon je laten zalven, je voeten laten wassen, de voeten van de ander wassen, een profetisch woord uit de bijbel ontvangen, een kaars aansteken als symbool voor iets dat je bij God bracht. Er stond een kruis. Bij het kruis kon je de dingen waar je mee zat aan God geven. Er was muziek op de achtergrond. Ieder was vrij om zijn geloof te beleven op zijn eigen manier. Ik kon daar zo lekker mezelf zijn.

Ging dat zo makkelijk?: Nee, ik heb wel strijd ervaren. Iedere keer dat ik dicht tegen mijn emoties kwam, sloeg ik dicht. Ik heb er ook voor laten bidden. Toen ging het beter.

Tot slot, wat zou je willen uitdelen, willen vertellen?: Ik heb nog meer dan ik al had de bevestiging gehad dat je op God moet vertrouwen. Ik zou tegen iedereen willen zeggen: Laat los! Maak je niet zo druk! Je hoeft niet alles te regelen. God regelt het wel! Vertrouw dat het goed komt!

 

© Een Blij Mens

 

Foto: http://www.flickr.com/photos/julien-mohr/

 

 

 

 

 

 

 

 

Tags: , , , ,

1 comment

Trackback e pingback

No trackback or pingback available for this article

Leave a Reply